کردستان در کمین پیچهای مرگ
وقتی از جادههای کردستان سخن میگوییم، از چیزی فراتر از مسیرهای فیزیکی عبور حرف میزنیم. ما درباره شریانهایی صحبت میکنیم که توسعه را ممکن یا ناممکن میسازند، جانهایی را بهسلامت میرسانند یا در پیچهای مرگبارشان به کام نیستی میفرستند. هنوز هم بسیاری از جادههای این دیار بوی مرگ میدهند؛ و این حقیقت تلخ، سالهاست سایه بر جان مردم این سرزمین انداخته است.
جادهها باید روزنهای به زندگی باشند، نه مرزی میان بقا و نابودی اما در کردستان، همین جادهها سالهاست به گورهای بینامونشان تبدیل شدهاند راههایی که بهجای پیونددادن انسان و امید، تنها در پیچهای سهمگینشان جان میگیرند.
این مسیر نه از راههایی برای عبور که از راههایی برای سقوط است سقوط در نبود عدالت توسعه، سقوط در تاریکی بیتوجهی و کردستان، همچنان در تنگنای بیراهگی، نفس میکشد.
